PUPAMORK

หนึ่งคนอยู่ในค่ำคืนกับความเหงา
สายลมเบาแว่วยินเสียงการเรียกหา
วอนเสียงนั้นเป็นเสียงเพรียกจากท้องฟ้า
ดังก้องมากระซิบบอกรักฉันที

ผ่านเดือนปีผ่านเวลานานนับวัน
นั่งนอนฝันทุกวันแล้วใจหาย
ไฉนเล่าไร้คนข้างเคียงกาย
ช่างโหดร้ายช่างป่าเถื่อนอนาจใจ

หมดเงื่อนไขไร้ความฝันไร้ความหวัง
หมดพลังก้าวเดินต่ออย่างใจหมาย
คนเคยแกร่งคนเคยมั่นต้องกลับกลาย
ดูคลับคล้ายคนอ่อนไหวสุดกดดัน